Podstawowe zasady biblijne

Narodziny

z dziewicy

Ulotka ta została przygotowana przez redakcję miesięcznika Testimony w celu zachęcenia do studiowania biblijnych zasad, zarówno samodzielnie jak i w eklezji. Więcej ulotek z tej serii można znaleźć na stronie polskich chrystadelfian:

prawdybiblijne.com

Oto panna pocznie i porodzi syna.

Biblijne nauczanie dotyczące narodzin z dziewicy jest jasne i jednoznaczne. Było głoszone i stanowiło część wiary w ewangelię, która rozprzestrzeniała się po całym cesarstwie rzymskim w pierwszym i drugim wieku. Nowotestamentowe zapisy w Ewangeliach Mateusza 1 i 2 oraz Łukasza 1 i 2 szczegółowo opisują narodziny Jezusa Chrystusa, przypisując poczęcie mocy Ducha Świętego, a nie Józefowi, który był zaręczony z Marią. Narodziny z dziewicy przepowiedziane są w Starym Testamencie, spisanym wieki przed tym wydarzeniem; tamże oznajmione jest też, że Ojcem Pana Jezusa Chrystusa będzie faktycznie Bóg. Prorocy Izajasz i Micheasz, razem z księgami Powtórzonego Prawa, 2 Samuela i Psalmów zgodnie popierają tę doktrynę.

Odniesienia w Starym Testamencie

Prorok Izajasz mówi o tym, że będzie dany Jezus, w tych słowach: [Bóg] ujrzał też, że nie było nikogo, i zdumiał się, że nie było orędownika (59,16). Tutaj widzimy, że Bóg był świadomy grzesznego stanu ludzkości i że nie było nikogo, kto mógłby okazać doskonałe posłuszeństwo, aby wybawić rodzaj ludzki od grzechu i śmierci. Z tego właśnie powodu Bóg spowodował, żeby narodził się Chrystus przez moc Ducha Świętego, tak aby jeden przedstawiciel rasy ludzkiej mógł otworzyć drogę do zbawienia i życia wiecznego, zarówno dla siebie, jak też dla wszystkich tych, którzy przyjdą do Boga przez niego. Jest w tym echo obietnicy Boga złożonej Ewie w Edenie, że nasienie (potomstwo) kobiety ugodzi głowę węża, co wskazywało na nadrzędną moc Boga w zrodzeniu zbawiciela (Rdz 3,15).

Księga Izajasza 7,14

Izajasz również dostarczył do domu królewskiego swoich czasów przejmujące przesłanie prorocze dotyczące narodzin z dziewicy: Oto panna pocznie i porodzi syna, i nazwie go imieniem Emmanuel, co znaczy „Bóg z nami”. Chociaż zostało to wypowiedziane do króla Achaza, spełniło się dopiero wtedy, gdy Maria, która była z linii Dawida, urodziła Pana Jezusa Chrystusa. Krytycy, którzy nie akceptują biblijnego nauczania dotyczącego narodzenia z dziewicy, podnoszą szereg zarzutów, że to proroctwo nie odnosi się do Chrystusa, z których główne są takie, że albo odnosi się to do syna króla Achaza, Ezechiasza, albo że słowo przetłumaczone dziewica, almah, znaczy „młoda kobieta w wieku małżeńskim”; oraz że inne słowo, betulah, znaczy dziewica, i to ono zostałoby użyte, gdyby takie miałoby być prawdziwe znaczenie proroctwa. Pierwszy punkt można odrzucić, albowiem bez wątpienia Ezechiasz musiał się urodzić, zanim Achaz wstąpił na tron, więc opis nie dotyczyłby tutaj żony Achaza. Odnośnie wyboru słów, zauważamy, że słowo almah jest użyte w sześciu innych miejscach w Starym Testamencie (Rdz 24,43; Wj 2,8; Ps 68,25; Prz 30,19 i Pnp 1,3; 6,8.), a żadne z nich nie opisuje kobiety, która nie jest dziewicą. Ewangelia Mateusza 1,22-23 mówi, że narodziny Chrystus były bezpośrednim spełnieniem Księgi Izajasza 7,14.

Syn Boży w Starym Testamencie

Ten Emmanuel, syn, o którym mowa w Księdze Izajasza 7, to oczywiście „dziecię” i „syn”, który będzie nazwany imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (9,5). O tej samej osobie jest mowa jako o odrośli (pędzie) w Księdze Izajasza 11,1-10. Łącznie wzmianki te dają nam wizję kogoś, kto się urodzi za sprawą Boga, oraz jego dzieła i autorytetu. Miał on być jak Bóg, miał nosić Jego Imię, być prawdziwie Synem Bożym. Stanowi to poparcie dla nauczania o narodzinach z dziewicy.

Kiedy czytamy starotestamentowe obietnice i proroctwa, język wyraźnie mówi o tym, który miał nadejść, o Panu Jezusie Chrystusie, jako o kimś, kto będzie jedynym w swoim rodzaju z powodu swojej relacji z Bogiem. Czytamy, że Bóg mówi: Wzbudzę… (Pwt 18,18), Ja będę mu ojcem (2 Sm 7,14) oraz Tyś Synem moim (Ps 2,7). Kiedy dochodzimy do Nowego Testamentu i przesłania anioła dla Marii w Ewangelii Łukasza 1, widzimy, jak wszystkie te oznajmienia ze Starego Testamentu naturalnie prowadzą do tego wydarzenia, kiedy Boża moc Ducha Świętego spowodowała poczęcie naszego Pana.

Narodziny Jezusa

Ewangelia Mateusza 1 zdaje nam relację z narodzin Pana Jezusa i problemu Józefa związanego ze stwierdzeniem, że Maria jest brzemienna, i potrzebą pouczenia przez anioła, jak ma zareagować. Ciąg ludzkich ojców w wersetach 1-16 kontrastuje z przesłaniem anioła o tym, że to moc Boga spowodowała, że Maria poczęła. W Ewangelii Łukasza widzimy kontrast między narodzinami Jana Chrzciciela i Pana Jezusa. W pierwszym przypadku moc Boża umożliwiła nastąpienie naturalnego poczęcia między Zachariaszem a Elżbietą, podczas gdy w przypadku Marii to bezpośredni wpływ Ducha Świętego spowodował, że poczęła. Słowa Pisma nie pozostawiają miejsca na wątpliwości czy dyskusję w odniesieniu do tego, co doprowadziło do narodzin Jezusa. Odrzucenie cudownego działania w tej sprawie oznacza, że podany w wątpliwość zostaje również późniejszy cudowny akt wskrzeszenia Chrystusa przez moc Boga, zakwestionowany zostaje cały fundament chrześcijańskiej ewangelii, nadzieja zbawienia i prawdziwość Pisma.

Ewangelia Mateusza 1,18-25 łączy się bezpośrednio z Księgą Izajasza 7,14, a narodziny Jezusa przedstawione są jako spełnienie tamtego proroctwa. Odrzucić to znaczy odrzucić natchnienie Pisma. Czytamy, że anioł powiedział do Józefa, odnosząc się do Marii: To bowiem, co się w niej poczęło, jest z Ducha Świętego (w. 20), więc Józef został zachęcony, żeby raczej wziąć ją za swoją żonę, aniżeli oddalić ją, co było jego pierwszą myślą po tym, kiedy dowiedział się, że spodziewa się dziecka. Relacja Mateusza nawiązuje do dzieła Chrystusa jako tego, który zbawia ludzi od ich grzechów (w. 21), po czym następuje w rozdziale 2 przybycie mędrców szukających króla Żydów, który się urodził (w. 2), co wyraźnie wskazuje na istnienie starożytnych pisemnych zapisów przepowiadających narodziny Jezusa.

Ewangelia Łukasza opisuje przesłanie anioła Gabriela dla Marii i jej reakcję. Chociaż podane jest imię dziecka, Jezus, wskazujące na jego dzieło jako zbawiciela, główny nacisk w zapisie jest położony na autorytet i królewską godność tego, który ma się narodzić: Będzie on wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da mu tron jego ojca Dawida (1,32). W odpowiedzi na pytanie Marii, jak dojdzie do tych narodzin, wiadomość anioła jest wyraźna i zwięzła: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się z ciebie narodzi, będzie nazwane Synem Bożym (w. 35). Tutaj widzimy Jezusa opisanego jako Syn Boży, ponieważ to moc Boga spowodowała jego poczęcie. Znany jest on też jako Syn Człowieczy, ponieważ odziedziczył naturę swojej matki.

Inne odniesienia nowotestamentowe

Ewangelia Łukasza 2,49; Mateusza 26,29; Jana 12,49-50 i Jana 14,9 to tylko niektóre przykłady pokazujące, jak Jezus w swoim życiu i w swojej posłudze używał słów, które wyraźnie wskazują, że akceptował swoje nadprzyrodzone narodziny z Ducha Świętego. Dzieje Apostolskie 3,26; 13,33; List do Galatów 4,4; do Efezjan 1,3 i do Hebrajczyków 1,5 to dalsze odnośniki, które pokazują, że przez cały Nowy Testament wyraźnie była rozumiana i nauczana unikatowa relacja między Bogiem a Jezusem, między Ojcem a Synem, która powstała przez jego poczęcie za sprawą mocy Ducha Świętego: To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie (Mt 3,17).

Pismo potwierdza poprzez słowa samego Boga relację, która mogła powstać wyłącznie przez moc Ducha Świętego działającą na Marię. Chrystusowi dany został przywilej bycia ‘pierworodnym’ Boga, drugim Adamem. Nasza relacja z Bogiem jako naszym Ojcem powstaje poprzez ‘adopcję’ (Ga 4,4-5) z powodu wiernego posłuszeństwa Chrystusa wobec swojego Ojca.

Cytaty: Biblia Tysiąclecia, wyd. V (ST); Uwspółcześniona Biblia Gdańska (NT)

1. Narodziny z dziewicy